Daan goon de lempkes oet

» Geplaatst door op 9 feb 2018 in Hardlopen | 0 reacties

Ik had nog nooit van de Hivernal trail gehoord, maar er was dit jaar voor het eerst een ‘night’ versie op zaterdagavond. Toch maar eens gaan checken dan, vooral omdat ik graag eens de langste trap op wil rennen.

Het is behoorlijk koud als ik aankom op de sportvelden naast het Pinkpop terrein. Heel druk is het niet, maar er hangt een gezellige en ontspannen sfeer als we voor de start instructies bij de kampvuurtjes krijgen. Het is deze avond vooral geen moment om er een echte wedstrijd van te maken, maar eentje om te genieten en vooral op te letten. Het is een grote pratsj op en rond de Wilhelminaberg.

We vertrekken op het gemak en na een dikke kilometer staan we voor de 508 treden tellende trap. Ik hou wel van trappen en deze stond hoog op mijn lijstje. Met kleine pasjes ren ik behouden naar boven, waar ik heel even van het uitzicht geniet. Mooi plekje dit! Daarna begint het feest. Een wirwar aan afdalingen, technische stukjes, flinke modder, etc. Het lopersveld is inmiddels uit elkaar getrokken. Ik moet echt bij de les blijven wil ik niet op mijn plaat gaan.

Door het vochtige weer is de lichtbundel van mijn lampje een waas voor mijn gezicht. Ik merk dat ik niet prettig kan kijken, ben ik nachtblind aan het worden? Ik heb echt moeite met kijken, en dat blijkt wel als ik iets over het hoofd zie. BAM, daar ga je dan languit in de dikke modder. Gelukkig een zachte landing met alleen een schaafwondje bij mijn knie.

Ik ga het tempo iets minderen, en als ik ingehaald wordt door iemand met een bouwlamp op zijn hoofd kom ik achter de oorzaak… De batterij van mijn lamp is bijna leeg. Hoe dom kun je zijn inderdaad, ik heb hem niet opgeladen. De komende kilometers zullen een harde les zijn.

Regelmatig kom ik (vaak dezelfde) mensen tegen als we niet zeker weten welke kant we op moeten. Het voelt alsof we al een halve marathon gehad hebben, maar mijn horloge zegt toch echt pas 5 Km. Ik kan steeds net niet aansluiten bij de rest en moet me dan behelpen met mijn uitgaande lampje. Erg rustig aan dus, ook dan ga ik een paar keer bijna op mijn gezicht.

Het blijk op die manier een heel avontuur te worden, en dat is uiteindelijk waar je ook voor komt. Ik sluit weer aan bij twee anderen die wederom de weg kwijt zijn. In de afdaling richting finish lopen we weer verkeerd en moeten we terug. Door de lampjes in het bos zien we waar we ongeveer heen moeten.

Ondanks het lage tempo absoluut geen makkelijke, ik doe hem volgend jaar graag over! Vastelaovend same!

Muziek: Roger Villevoye – Verleef

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>