Het trail-steentje

» Geplaatst door op 18 sep 2017 in Hardlopen | Reacties uitgeschakeld voor Het trail-steentje

Als ik op mijn uitslagen lijstje kijk heb ik eigenlijk nog nooit een echte trail wedstrijd gelopen. Dit terwijl de Sint Pietersbear trail toch erg in de buurt is…

Tijd om een keer mee te doen dus! Gezien de trainingsarbeid en vermoeiende zaterdag kies ik voor de kortste afstand, al plak ik er samen met mijn zus nog 2 keer 3 Km in- en uitlopen bij. Het zonnetje schijnt bij de ENCI groeve en Jorn en Remko zijn er om wat ervaringen te delen over het parcours. Ik hoop dat ik het ga redden met mijn normale schoenen aan…

Het eerste stuk gaat door de groeve. De grond was hier en daar wat nat. En werd steeds natter. Ik heb mezelf beloofd om rustig te starten en pas tegen het einde te versnellen. Plasje ontwijken hier en daar, totdat je enkels wegzakken in de drab. Stiekem is dit eigenlijk wel leuk, maar ik moet opletten dat mijn schoenen niet blijven plakken. Ze worden inmiddels wel steeds zwaarder door alles wat eraan blijft hangen. Ook de rest zit overigens helemaal onder. Het gaat lichtjes op en neer en voordat we weer bij het chalet zijn mogen we nog een hele grote plas water trotseren.

De schoenen zijn weer gewassen en nu komt een stukje bekend van de ENCI bergloop. De slingerende klim is geen probleem en ik haal wat mensen in. Boven staat een doedelzakspeler Cullen Bay te spelen, kippenvel 🙂 We lopen nu richting de observant, maar ik weet dat we deze niet over de normale paadjes zullen beklimmen… Inmiddels heb ik pijn aan mijn voet, vooral bij het afdalen. Het voelt alsof er een gigantische steen in zit, klem op de bovenkant.

Ik heb hier al eens geprobeerd wat onbekende paadjes te ontdekken, maar vastlopen is makkelijk. Het is opletten om geen pijlen te missen, want de lopers voor me zie ik niet altijd. Het steentje doet steeds meer pijn, ik kan me alleen links opvangen en moet soms inhouden. Oei, ik zie mensen omhoog klauteren. Het gaat omhoog, en hoe… Ik twijfel of ik mijn schoen moet uitdoen om het steentje weg te halen, maar ik wacht nog even.

Het is hier alleen maar single-trails zoeken en flink opletten waar je loopt. Al snel gaat het weer omhoog, nu nog steiler… Op handen en voeten klauter ik naar boven, hier en daar vasthoudend aan boomstronken of takken. Dit had ik niet verwacht, maar het is leuk! Er volgt nog zo’n stuk, en er wordt even gewandeld tussendoor. Inmiddels zie ik voor me Jack Wilde en Michel Deckers dichterbij komen. Ik had niet gedacht dat ik nog zou kunnen aansluiten, maar blijkbaar hebben ze de pijp leeg en heb ik nog wat over.

We hebben nu het hoogste punt bereikt en er volgt een lange afdaling. Het steentje raakt los en zit nu in de ruimte voor mijn tenen. 1 verkeerde landing en het is feest… Gelukkig blijft hij rustig en de grote plaat kan er op. Jack en Michel laat ik makkelijk achter me als ik de snelheid test. Als 15e kom ik binnen, al is plaats en tijd hier niet van belang.

Ik heb elk stukje genoten en ook Monica komt even later met een smile binnen. Ik kijk al uit naar het cross seizoen. Wedstrijdplannen worden last minute gemaakt 🙂

Muziek: BBthree – Bad Backbone Boy

WedstrijdSint Pietersbear Trail
Datum17-09-2017
Afstand10,00
Uitslag00:49:35
Km/u12,10
/Km4:58
Deelnemers303
Plaats15
Categorie12