Maastricht vijfdaagse

» Geplaatst door op 21 aug 2018 in Fietsen | Reacties uitgeschakeld voor Maastricht vijfdaagse

Een even jaartal, dat betekend fietsen! Ditmaal hebben we gekozen voor een kortere trip van Maastricht naar Maastricht.

Jules heeft de route uitgestippeld met de hulp van Strava. Van klim naar klim, dus er staan behoorlijk wat hoogtemeters op het programma…

1. Maastricht – GemündStrava
Ik rij eerst naar Maastricht, het is toch bergaf. Er staat een aardige wind en het is best frisjes. Ik pik Jules op en we beginnen met het bekende stuk Mergelland route. Mheer, Noorbeek, Wolfsberg, Loorberg, bekende klimmetjes die vandaag meetellen in de benen. Vooral Camerig, maar dat uitzicht maakt elke keer weer alles goed. Hierna rijden we Duitsland in op onbekend terrein. De route langs Aken is gelukkig niet te druk en al snel zitten we in de Eifel. Er komen wat lange klimmen aan. De eerste paar gaan oké, de laatste twee zijn me iets te lang. Mijn kleinste verzet is mijn grootste vriend. Daarentegen hebben we ook heerlijke afdalingen op brede overzichtelijke wegen. We vinden een bakker waar we wat broodjes naar binnen vegen. Het koelt flink af en we hebben wat regen. Jules zegt dat hij denkt dat het stuk tot Schleiden wel meevalt. Niets is minder waar en we moeten nog flink aan de bak. Na een lange afdaling vinden we in een dorp verderop een hotel. Snel een pizza eten bij de lokale Turk en daarna de Belgen aanmoedigen!

2. Gemünd – Ediger-EllerStrava
De benen voelen wel aardig, al sputtert de knie wat tegen. Het duurt even voordat ik fatsoenlijk op mijn zadel kan zitten, waardoor ik ook weer mijn knieën ga forceren. Dit zal na elke stop zijn. Mijn linkerknie gaat dan ook wat pijntjes vertonen. Er blijkt in mijn achterband een scheurtje aan de zijkant te zitten waardoor de binnenband iets naar buiten popt. Oops… We hopen dat hij het houdt en proberen onderweg een fietsenmaker te vinden. Even later is het prijs, lekke band. Provisorisch probeer ik de buitenband van binnenuit iets te versterken. Vandaag is vooral op en neer, met wat langere klimmen erbij. Topstukken zijnde klim naar Reifferscheid en de Hohe Acht. De eerste gaat prima en ik voel me goed. Daarna dalen we af en stoppen we ons weer vol bij een bakkerij. Bij de plaatselijke fietsenmaker scoor ik een buitenband die ik nog even bewaar. De Hohe Acht begint nu gelijk! Ik blijf Jules lang bij, maar op de laatste 500 meter gaat het erg steil omhoog. Daarna gaat er een wandelpad nog hoger met een absurd steigingspercentage. Ik doe een poging maar kies halverwege eieren voor mijn geld. Zelfs lopend moet ik mij aan de railing optrekken. Het uitzicht op de toren is matig door de bewolking. Omlaag maar weer, we rekenen uit hoeveel we nog moeten en wat er nog komt. Prompt loopt mijn band weer leeg…

Tijd voor mijn nieuwe aanwinst, onder toeziend oog van de koeien. Het blijft op en neer gaan, erg vermoeiend. De laatste afdaling is mooi maar zeer steil en eigenlijk verboden voor fietsers. Prachtig uitzicht wel 🙂 We stoppen iets eerder i.v.m. de kans op een hotel. Het is even zoeken, maar uiteindelijk vinden we tussen alle andere Nederlanders ons hotel. Het personeel en het hotel is erg oubollig, maar dat heeft zijn charme. Snel douchen en eten voor het voetbal! De benen zijn behoorlijk zwaar deze avond…

3. Ediger-Eller – EchternachStrava
Bij ’t ontbijt worden we door de oude vrouwtjes volgestopt met ei in alle vormen. Op de fiets mogen we na 5 km al flink aan de bak. Ik moet er niet aan denken dat dit een dag eerder nog eraan zat… Het is bewolkt en soms fris, maar bergop erg drukkend. Gelijk komt er nog een stevige klim, en de kilometers daarna is het een aaneenschakeling van steil klimmen en dalen. Na 50 km zitten we al op 1000 hoogtemeters en ben ik redelijk afgemat. Ook de rechterknie begint te protesteren. Wederom bij de bakker vinden we onze refill en daarna wordt het warm in de zon. We rijden naar Trier en vanuit daar verwachten we de laatste klim. Een heftig beest is ’t met op het eind een flinke uitsmijter. Afstappen is geen optie en we sleuren onszelf naar boven. Het uitzicht is beter en vooral de wetenschap dat we omlaag gaan is fijn. Via een vlak fietspad langs de rivier belanden we bekaf in Echternach waar we een shabby hotel vinden.

4. Echternach – La Roche-en-ArdenneStrava
De benen zijn loodzwaar in het hotel. De eerste geplande klim is niet mogelijk door een omleiding. Zo kunnen we wel een stuk warmdraaien langs ’t water waar ik ook nog een hardlopende Erik tegenkom. Daarna hebben we alsnog een stevige klim voor de boeg. We komen door Vianden waar we eerder gegeten hebben op onze trip naar Nice. Weer een lange klim, maar de benen voelen goed! We snijden een stuk af van de geplande route wat ook weer een steile klim als gevolg heeft. Na de afdaling eten we bij een chagrijnige Nederlandse vrouw veel te dure hamburgers. In Wiltz zoeken we tevergeefs de supermarkt waar we 8 jaar geleden op onze eerste trip waren, maar  ’t fietspad naar Bastenaken brengt ons daar naar een nieuwe lading repen. Vanuit Bastenaken is het veelal omlaag naar La Roche-en-Ardenne. Een leuk plekje met teveel Nederlanders. We eten bij de Chinees, al huiverend voor morgen.

5. La Roche-en-Ardenne – MaastrichtStrava
Toch wel een beetje zenuwachtig voor wat schijnt de zwaarste klim van de Benelux, de Haussire. Gezien deze een paar straten vanaf ons hotel begint fietsen we eerst een kilometer ‘warm’, voor wat het waard is. Daarna is het langs kerk steil omhoog over de kinderkopjes. Ik zie asfalt komen, maar aan de huizen langs de weg zie ik hoe steil het nog is. Na al het gesleur gaat het even omlaag, om snel weer steil omhoog te gaan. Nu komt er een iets langer stuk omlaag, maar ik weet wat nog gaat komen… Nog een kilometer harken om bij het verlossende bordje te komen.

We maken een foto en duiken dan weer naar beneden om richting Stavelot te fietsen. Om het onszelf vooral niet makkelijker te maken pakken we ook nog #2 van België mee, Stockeu. Als de Haussire moeilijker zou zijn dan heb ik er wel vertrouwen in, maar zo werkt het niet… Ik ga helemaal kapot op de stukken boven 20% en het blijft maar doorgaan. Dit is echt een stuk zwaarder en even denk ik aan afstappen. Hij vlakt een klein beetje af, maar de benen zijn niets meer waard. Kapot kom ik dan toch boven waar Jules ook de restanten van zijn benen weer bij elkaar raapt. Oef..

Als we weer afdalen naar Stavelot proppen we ons weer vol bij de plaatselijke bakker in de volle zon. We mogen hierna nog een klim doen richting Francorchamps maar daarna is het echt vooral nog omlaag en omlaag naar Nederland. Dit valt op de onnoemelijk slechte wegen in België overigens niet mee. Verschrikkelijk af en toe. Bij Slenaken komen we het land in, waar we natuurlijk nog het klimmetje naar Banholt hebben. In dit heerlijke weer rollen we uit naar Maastricht, waar we met een biertje ontvangen worden door familie. Tijd om het zwembad in te duiken en de benen wat rust te geven 🙂