Op de blaren zitten

» Geplaatst door op 30 aug 2021 in Hardlopen | Reacties uitgeschakeld voor Op de blaren zitten

Laatste wedstrijd was 31 december 2019.
2019 ja… We weten allemaal waarom, het was wel even afkicken hoor…

Als ik op Strava kijk onder type ‘wedstrijd’ zie ik alleen Zweit veur Leid erbij staan, en tweemaal de online Batavierenrace. Geen echte wedstrijden natuurlijk, maar toch. Bij die laatste zat er zowaar weer een beetje snelheid in de benen (net boven 40 op de 10). Als er weer wedstrijden zouden komen dan kon ik best wel eens fit aan de start staan.

In 2021 zou er ook weer een fietsvakantie zijn, dus ik ging weer wat vaker op tweewielers zitten. Bij een MTB ritje met Luuk ging het echter mis… Op een onschuldig plekje ging ik onderuit. Nadat ik even ‘out’ was bleek dat mijn sleutelbeen gebroken was. Bye bye fietsvakantie. ‘Gelukkig’ was het geen mooie breuk waardoor het twee weken later geopereerd moest worden, met een iets sneller herstel als gevolg. Na ruim twee maanden kon ik weer wat hardlopen.

En toen kwam de vraag, wat doen we (Monica en ik, team Haaf um) met onze inschrijving Heuvelland marathon? Deze was al een paar keer verplaatst, maar nu mocht het dan toch plaatsvinden. Ook Monica had weinig getraind, maar ach, waarom niet. Dus stond ik na 5 trainingen in 7 weken aan de start voor de 2e helft van deze marathon. De pittige helft.

Monica vertrok om 10.00 en ik kon tussendoor een paar keer aanmoedigen. Ondanks het kleine deelnemersveld zat de sfeer er goed in. Het is fijn om na 600 (!) dagen weer een wedstrijd te lopen. Het is lekker loopweer, hopelijk blijft dat zo. Monica heeft een pittig slotstuk en geeft me in Landsrade het stokje over, aon de geng!

Ik vertrek natuurlijk voorbarig, het fijne is ook nog dat ik veel mensen mag inhalen. In het begin zitten gelijk al wat lange afdalingen en klimmen, maar het gaat best aardig. Na 6 kilometer heb ik helaas een blaar op mijn linkervoet, aj aj. Ik weet dat ook rechts zal volgen. Het wordt er niet gemakkelijker op. Ik word inmiddels aangemoedigd met ‘Kom op Haaf’! Uh, ja.

Halverwege zit ik nog op koers voor 1:45 eindtijd, maar ik weet dat het nog zwaarder gaat worden, zeker met m’n blaren. Bergop wandel ik op de steile stukken, mijn benen kennen dit niet meer. Bergaf is het de pijn verbijten. Op het vlakke gaat het echter best ok√©! Bij de drankposten neem ik de tijd, en ik haal nog steeds mensen in ondanks de lange stukken alleen. Het begint nu ook een beetje te regenen, maar gelukkig ben ik al in het bos richting Vaals.

Ik weet het, er komt nog een steile klim op het einde. Helaas voor mijn voeten moet ervoor nog een steile en zeer onhandige afdaling gemaakt worden. Hier hadden we het nog over tijdens de parcoursverkenning in 2020, dit ging een pijnlijke afdaling worden. De klim gaat echter redelijk goed, wetende dat het laatste stukje eraan komt. Samen met Monica komen we net boven de 4 uur binnen als 4e team. Mijn tijd was 1:54:37.

Natuurlijk, veel hoefde ik niet te verwachten na de malheur. Het was echter weer genieten van de omgeving, sfeer en het wedstrijdgevoel! Op naar betere tijden, zowel fysiek als corona-wise. Hopelijk kan ik volgend jaar weer de 42 kilometer aftikken de andere kant op.

Muziek: Round Table Knights – Calypso (Horatio edit – Carl Cox live)