Op de fiets door Engeland

» Geplaatst door op 3 sep 2012 in Fietsen | 5 reacties

Cornwall kust

2 jaar geleden deed ik met Jules de eerste fietsvakantie naar Zuid-Frankrijk. Dit beviel ons erg goed en we wisten eigenlijk wel dat er een vervolg zou komen. Een dik jaar later begonnen we dan ook weer te overleggen over mogelijke routes. Uiteindelijk viel ons ook op de ‘Hart van Engeland‘ route. Engeland dus, geen voor de hand liggende keuze, maar vaak onderschat. Het zuiden heeft niet altijd het slechte weer waar het noorden om bekend staat en heeft (vooral het zuid-westen) een landschap waar je u tegen zegt. We besloten om de drukte van de olympische spelen te vermijden en vertrokken op 12 augustus.
Hart van Engeland Route

Dag 1: Maastricht – Hoek van Holland (41,5 Km garmin garmin garmin)

Hoek van HollandHet eerste stuk ging makkelijk. Het was een klein stukje fietsen naar het station in Maastricht. Daar namen we de trein naar Leiden. Tussendoor in Utrecht kon ik zelfs nog even de finish van de olympische marathon volgen. Nadat we bij Jules gegeten hadden we nog een kleine 40 Km voor de wielen richting Hoek van Holland. In dezelfde rij als de auto’s konden we inchecken, er bleek meteen al iets mis te zijn. Er was blijkbaar een fiets te weinig geboekt in het nog zo duidelijke systeem van directferries. Na betaling konden we de boot om om met een zonsondergang Nederland uit te zwaaien. Ik kreeg al de eerste opmerkingen over mijn shirt en we werden gewaarschuwd dat het in Engeland niet plat is.

Dag 2: Harwich – Writtle (100 Km garmin)

Harwich in de ochtendNa een korte nacht gingen we als een van de laatsten de boot af. Ik had slecht geslapen. Gezien we een uur cadeau kregen stonden we al om half 7 op de pedalen in Harwich. Doel vandaag was Writtle, waar we vooraf al een B&B hadden gereserveerd. We gingen nu op pad met onze route en al direct werden we geconfronteerd met een rotonde, linksom dus! Het was even wennen, maar dat ging uiteindelijk snel. Wat opviel was dat de Engelsen erg aardig zijn en je zelfs op de fiets gewoon begroeten of naroepen (C’mon guys, Wiggins already finished!). We begrepen dat in het eerste deel van deze route een aantal grindpaden zitten die onze bandjes wellicht niet leuk zouden vinden. Gelukkig viel dit vandaag mee. Ik had een lekke band door een kuil die ik over het hoofd zag. Wat ik vaak niet over het hoofd zag was een dood dier op de weg, wat waren het er veel… Uiteindelijk waren we ruim op tijd in Writtle. We hadden vandaag eigenlijk een stuk meer kunnen doen gezien we al zo vroeg op weg waren. Onze rustplaats was lekker rustig en goed geregeld bij een aardige mevrouw die het maar niet kon geloven dat we zo goed Engels spraken. We aten een flinke burger in de pub en door de regen liepen we terug richting bed, we waren erg moe.

Dag 3: Writtle – London (95 Km garmin)

London Hyde parkVandaag een van de hoogtepunten: Londen. Het eerste uur ging vrij vlot in de aanliggende plaatsjes. Het was vandaag erg warm. Onze planning was om rond 13:30 bij de London Eye te zijn om daar te lunchen met een vriendin van Jules. Na lang geklooi was zij degene die ons de treintickets voor de terugweg kon regelen. In Londen was het erg druk, van tempo was geen sprake meer. Natuurlijk waren er tussendoor ook nog de ‘highlights’ van de stad te zien. We volgden voornamelijk het Thames-path maar af en toe weken we af of namen we per ongeluk de looproute. Onderweg namen we ook de gratis ferry over the Thames. Ook deden we enkele Londense parken aan. Wat me opviel was het grote aantal hardlopende mensen! Het leek wel of er een wedstrijd bezig was, zoveel waren het er af en toe… Tussendoor hadden we de optie om via Greenwich Hill te gaan, bekend van de nulmeridiaan en de tijdstandaard. Dit betekende wel een zeer pittig klimmetje, maar hierna hadden we wel een mooi uitzicht. Uiteindelijk waren we pas om 16:30 bij de afgesproken plek. Eindelijk konden we lunchen, we hadden enorme honger. Daarna hadden we natuurlijk niet veel tijd meer om te fietsen, we besloten onze fietsen te parkeren bij het hostel in de wijk Earls Court. De eerste lichamelijke klachten werden ook al zichtbaar, ik kreeg al geregeld wat last van de onderrug.

Dag 4: London – Newbury (135,3 Km garmin)

Lekke bandWe waren vrij snel door het laatste deel Londen heen vandaag. Onze mond hing op het stuur van verbazing toen we door Richmond Park heen reden. Opeens leek het alsof we in Afrika waren gedropt tussen de herten in. Het is met 955 hectare het grootst ommuurde stadspark van Europa. We hebben deze ochtend even een goede regenbui gehad maar daarna was het wederom zon. De lunch bestond uit de typische fish and chips in Windsor. Uiteindelijk werd het een zeer zware etappe. De gevreesde jaagpaden waren er veel en dat betekende veel offroad, gras, gravel, grind. Het vergt veel kracht, maar snelheid komt er niet in. Constant afstappen voor poortjes, opletten voor kuilen en stenen. De brandnetels die je ook nog in de arm snijden. De laatste 50 Km waren loodzwaar en pas om 20:00 reden we Newbury in op zoek naar een hotel. Jules had vandaag maar liefs 3 lekke banden (stand 1-3). We vonden een hotel waar we de met modder doordrenkte kleren in de badkuip waste en een paar lekke bandjes plakte. In de pub vonden we nog een lekkere curry.

Dag 5: Newbury – Devizes (105,8 Km garmin)

StonehengeDe dag begon met ontbijt en de modder van de fiets afhalen. Alles zat onder… Het eerste stuk ging redelijk makkelijk vandaag. We maakten een klein uitstapje richting Stonehenge. Daar ging het iets moeilijker, veel wind en nergens vlak. Jules had wederom een lekker band, 1-4. Nadat we de steentjes bij Stonehenge hadden gezien ging het wat beter met de wind in de rug. We reden hier ook door een groot gebied dat vooral door het leger gebruikt worden. Overal werd dan ook gewaarschuwd voor overstekende tanks (helaas alleen een helikopter gezien). In Devizes zagen we een pub met B&B waar ze nog net een plekje hadden. Het was er gezellig en gemoedelijk binnen, en we dronken al een pint voordat onze kamer klaar was. Het begon nu ook keihard te regenen buiten, op tijd binnen dus! We hadden gelijk sjans van een drinkende oma die het maar al te leuk vond 2 jonge kerels in de pub te zien. We gingen eten in een Wetherspoon pub, waar het gezellig druk was met voornamelijk jonge mensen. Na een goede burger bleek de pub bij ons B&B helemaal leeg. De arme meid achter de bar verveelde zich kapot, maar wij moesten toch echt naar bed.

Dag 6: Devizes – Cheddar (123,7 Km garmin)

Kanaal van BristolHet was wederom aan het regenen maar we moesten op pad. We besloten om de jaagpaden op de route te vermijden en over de doorgaande weg te fietsen om meer materiële problemen te voorkomen. Dit kwam ons wel op een flinke klim te staan met een absurde helling en daarna de bijbehorende afdaling richting Bath. Als dit voorbode was voor wat nog ging komen, dan konden we onze borst nat maken. Gedachten gingen meteen terug naar de Ventoux, waar we op ons te grote verzet ook stapvoets naar boven harkte. Bij een tussenstop kwam Jules tot een merkwaardige ontdekking in zijn achterzak. Hij had de sleutel van de kamer in Devizes per ongeluk meegenomen. Na een belletje met de pub konden we hem in Bristol opsturen. Bij de supermarkt maakte we een lunchpauze waarbij het keihard begon te regenen. Daarna klaarde het weer op, timing. Tevens reden we een lang stuk op een tot fietspad omgetoverde spoorlijn. Lekker vlak en lekker tempo. Dit veranderde helaas in een grindpad met nogal veel plassen. We zaten dus weer helemaal onder de modder. In Clevedon hadden we mooi uitzicht op het Kanaal van Bristol en in Yatton besloten we om toch door te rijden tot Cheddar. Jules had nog bezoek van een bij in zijn helm diens angel ik daarna uit Jules zijn hoofd kon trekken. In Cheddar hadden ze nog net een plekje bij het hostel en daar was het weer tijd voor kleren wassen. Die avond was het pizza time, wat resulteerde in ontzettend veel dorst.

Dag 7: Cheddar – Dulverton (118,1 Km garmin)

ExmoorWederom moest de fiets even gepoetst worden voor vertrek. In Cheddar hadden we moeite om weer op de route te komen en dat kostte wat tijd. Het eerste stuk ging prima. In Bridgwater besloten we eten en drinken in te slaan, gezien het de dag erna wellicht wat moeilijker zou gaan op zondag. In Taunton zaten we bij een Italiaans cafeetje aan de rivier en zag alles er rooskleurig uit. De zon scheen, de panini was lekker en we zaten goed op koers. Bij vertrek hadden we echter weer moeite om op de route te komen. Erg veel moeite zelfs. We hebben zeer lang rondgedwaald maar we konden het maar niet vinden. Daarbij was het ook nog eens bloedheet. Na de zoveelste keer hulp vragen zaten we op de goede weg. Er kon echter niet te snel gejuicht worden, Jules kreeg een lekke band! (1-5) We zaten er beiden nu een beetje doorheen. Na het vervangen van de band wilde ik mijn blaas legen in de struiken. Hier werd mijn rechterbeen te grazen genomen door brandnetels. Het prikte en jeukte enorm, miljaar! Toen we toch maar weer op weg waren kwamen we met de nodige moeite eindelijk op de goede weg. Niet lang daarna had Jules alweer een lekke band, 1-6. We besloten om alvast een plekje in een b&b te reserveren via de telefoon. Nu wilden we ook doorknallen! We reden nu in Exmoor en dat was te merken aan het landschap. Het werd steeds meer klimmen en dalen met enkele flinke hellingen. Jules had weer speciaal bezoek, dit keer een hommel in zijn shirt. Uiteindelijk zijn we toch aangekomen in Dulverton waar het erg mooi was.

Dag 8: Dulverton – Holsworthy (119,5 Km garmin)

Ergens bij het hoogste punt van de route...Het begon al goed vandaag, de wekker (die daar al stond) was niet afgegaan. We waren iets angstig voor deze dag, vandaag zou het echte klimmen beginnen met 2 van de buitencategorie direct aan het begin van de etappe. Na 2 Km gingen we pal omhoog en of dat niet genoeg was begon het ook nog te regenen. De klim was lang en ongehoord met stukken richting de 30%. Het ging tergend langzaam, maar het ging. We zijn beiden boven gekomen. Na een fikse afdaling kwamen we bij de Tarr Steps, die ons toch wel wat tegenvielen. Daarna mochten we weer omhoog via zo’n extreme klim. Nog extremer eigenlijk, het was echt een muur omhoog. Met het vertrouwen van de vorige klim gingen we naar boven. Halverwege, bij een van de steilste stukken, maakte ik een fout en stond ik gelijk stil. Ik moest het stuur omgooien om te blijven rijden maar reed tegen de berm op. Ik wachtte totdat Jules langs kwam en ik kon al lopend even hard naar boven, zo steil was het. Zelfs lopen was erg vermoeiend overigens. Het regende nog steeds. Tot Barnstaple hadden we nog veel klimmen, niet extreem maar zeer pittig. Het landschap was daarentegen schitterend. We hadden het koud, na de lunch smeekten we om de zon. We zaten er een beetje doorheen. Gelukkig, op een vlak stuk langs het water kwam de zon ons opwarmen. Op het laatst hadden we nog veel klimwerk, maar we geraakten in Holsworthy in een pub waar ze zelfs kleine tv schermpjes in de biertap hebben…

Dag 9: Holsworthy – Wadebridge (85,64 Km garmin)

SteigingspercentageDoor de regen had ik slecht geslapen. Ik vroeg om slechts ei met bacon maar ik kreeg toch het full English ontbijt. Ik kreeg het allemaal op. We hadden vandaag een kortere etappe gepland, maar niet zonder reden. Op deze dag waren er 4 klimmen van de buitencategorie, om niet te spreken over alle ‘mindere’ hellingen tussendoor. Gelukkig was het vandaag schitterend weer. We kwamen nu langs de ruige kustlijn bij Bude en we reden zo Cornwall in. Ik vroeg me af hoe we die hellingen gingen overleven. De eerste ging zonder problemen, maar om het te beschrijven moet je echt zelf daar naar boven fietsen. Nergens mee te vergelijken. Gelukkig waren er wel de mooie uitzichten over de kustlijn. Ook klim nr. 2 werd afgewerkt. Daarna hadden we ons voor de volgende klim verreden, gelukkig kregen we er een waarschijnlijk net zo extreme klim voor terug. Ook die kwamen we op. Het leek zowaar allemaal goed te verteren! Wellicht had ik dat niet hardop mogen zeggen. Er kwam nog eentje aan, en daar werd het ons lastig gemaakt. Eerst kregen we een extreme afdaling. Cornwall kustTja, onze remblokjes. We zaten beiden al op het metaal te schuren, achter de rem indrukken had niet zoveel zin. Met de voor rem dus bijna stilstaand naar beneden rollen. Daarna begon de klim. Na een klein stukje volgde er een onoverzichtelijke kruising, waarna het steilste stuk begon. Ik stond op de pedalen maar door het natte wegdek slipte het achterwiel weg, ik moest blijven zitten. Inmiddels zat achter ons een busje te dringen met hoge toeren, ook hij moest boven komen. Ik moest staan want mijn benen trokken het niet meer, maar het busje wilde ook langs. Uiteindelijk moesten we afstappen en een stuk de fiets duwen. Goed, we konden daarna herstellen op het lange pad langs de Camel rivier, dat kwam zeer gewenst. In de pub konden we na het eten nog kijken naar het debuut van RvP bij Manchester tegen Everton. Everton won met 1-0 en dat was te merken aan de enige Everton fan die helemaal uit zijn plaat ging.

Dag 10: Wadebridge – Penzance (83,22 Km garmin)

Derailleur...Wederom was het tijd voor een (nagenoeg) full breakfast. We konden eerst nog een stukje inrijden op het vervolg van de Camel Trail, daarna hadden we weer erg veel klimwerk. Vandaag wilde we helemaal doorrijden tot in Penzance, bijna het eindpunt van de route. Jules had weer eens een lekke band, ditmaal het voorwiel (1-7). Tijdens het vervangen van die band kwam er een zieke stortbui naar beneden. We bleven dus even onder de bomen schuilen alvorens een ijskoude afdaling in te zetten. Meteen daarna was het weer strak blauwe lucht en zon… Jules vervolgde met wederom een lekker band vooraan (1-8) maar wat er gebeurde bij het binnenrijden van Redruth was andere koek. Jules trapte zijn derailleur het wiel in waardoor deze gedeeltelijk afbrak en zelfs het stukje frame waar het aan vastzit omboog. Godzijdank waren we in een stad en was er een fietsenmaker. Deze ging bijna dicht en adviseerde ons om met de trein naar Penzance te gaan en daar de fiets ’s morgens te brengen. Zo geschiedde, de laatste 35 Km gingen zo erg makkelijk en vrij laat kwamen we aan in een hostel waar ze nog net een pizza konden maken voor ons.

Dag 11: Penzance – Penzance (50,71 Km garmin)

Lands EndNa ontbijt en uitchecken gingen we meteen naar de fietsenmaker. Hij beloofde ons in een uur klaar te zijn en in de tussentijd zochten we al een nieuwe overnachting waar we zelfs al zo vroeg terecht konden. Het was boven een gezellige Inn bij de haven vlakbij het station waar we de volgende dag de trein moesten hebben. We haalde de fiets op en er zat inderdaad een nieuwe derailleur op die het prima deed, vandaag kon dus weer gefietst worden! Het laatste stuk van de route naar Lands End en terug hadden we nog voor de boeg, slechts 50 Km in totaal. Een relax dagje dus, in het zonnetje. Er moest wel nog 1 klimmetje van de buitencategorie overwonnen worden maar die was kort en goed te doen. Het landschap was prachtig en na een dik uur waren we er, Lands End! We konden daar even chillen, foto’s maken en eten. De wind was toch iets te koud om de zee in te duiken en we besloten toch maar gewoon terug te fietsen naar Penzance. We troffen weer een Wetherspoon pub waar we ditmaal ook een ale probeerde. Het bleek niet onze favoriet en we spoelde het weg met nog een ‘normale’ pint.

Dag 12: Penzance – Dover (3,89 Km garmin)

Fietsen in de treinEen beetje uitslapen en relaxen vandaag. Om 9 uur hadden we ontbijt op de kamer en tussen 10 en 2 slenterden we in Penzance, deden we wat boodschappen en was het wachten op de trein. Het was een lange zit, we vermaakten ons met puzzels, muziek en eten. In London moesten we overstappen van Paddington naar St.Pancras. We hadden daar ruim te tijd voor dus we besloten het per fiets te doen. Nog geen 4 Km op de grote weg, maar wat was dat gaaf. Doordat je als fietser op de busbaan mag is het goed te doen en gaat het vrijwel even snel als het andere verkeer. Het was nog even zoeken waar onze trein zou vertrekken (de perrons zijn op maatschappij gerangschikt) maar uiteindelijk bleek dat we nog net de trein een uur eerder zouden redden! Al snel waren we in Dover en daar was het hostel dichtbij het station. We hadden dit voor de reis al gereserveerd, maar de communicatie verliep stroef. Ze reageerden in gebrekkig Engels en pas vlak voor aankomst begonnen ze te zeiken over onze fietsen. Omdat we een uur eerder daar waren troffen we de baas nog net en die leek van Oost-Europese afkomst. De fietsen konden in het restaurantje staan en wij konden met 2 zakken chips van het tankstation in het piepkleine hotel gaan slapen.

Dag 13: Dover – Gent (147,7 Km garmin)

Bier in GentNet na 6 uur ging de wekker al. We liepen naar de haven en daar mochten we als eerste op de boot. We pikten een fijn plekje bij de tv in waar we het proces van Breivik volgde. Na 2 uur waren we in Duinkerke, Frankrijk dus! We hadden als vertrektijd 10 uur in gedachten, maar we verloren natuurlijk een uur door de tijdzone, 11 uur dus. In snel tempo vlogen we langs de kust over de vlakke (!) weg richting België. In rap tempo deden we daar de kustplaatsen aan. Het was erg opletten voor de Belgische rijstijl, het scheelde af en toe niet zoveel… In Oostende scoorden we een sandwich en even later scoorde Jules een lekke band, 1-9. Via de vlakke N wegen vlogen we richting Brugge en Gent. Het tempo lag vaak boven de 30 en het ging zowaar makkelijk. Het zijn drukke wegen maar allemaal met fietspad. Nabij Gent deden mijn knieën onderhand behoorlijk pijn, wellicht wilde ze nog steeds klimmen? Er zaten inmiddels al 140 Km in de benen vandaag op een voor ons hard tempo. In Gent waren vele hostels vol, waardoor we toch bij onze eerste keuze uitkwamen. Een wat duurder kleiner hotelletje met aardig personeel. Ze boden zelfs aan om onze kleren mee te wassen, iets waar we natuurlijk geen nee tegen zeiden! Het was regenachtig in Gent maar desondanks gezellig. Het was dus ook tijd voor enkele Belgische speciaalbierkes 🙂

Dag 14: Gent – Maastricht (170,2 Km garmin)

Ik dacht dat Jules zijn wekker had gezet, en vice versa. Verslapen dus maar nog net op tijd voor het ontbijt. Eindelijk weer een ‘normaal’ ontbijt met croissants, broodjes en beleg. De kasseien in Gent kunnen behoorlijk pijn doen maar al snel zaten we weer te knallen op de N wegen richting Dendermonde en Mechelen. Ik had weer veel last van beide knieën. Na een tijd trok het bij 1 knie gelukkig weg. Jules had zijn laatste lekke band (eindstand 1-10). In Tremelo zochten we tevergeefs naar eten, er zijn louter ‘supporterscafe’s’ waar alleen te zuipen valt. In Aarschot vonden we naast de kermis wel een terras met lunch. Het was stralend weer! Het laatste stuk ging ook hard, en na Hasselt had ik zowaar nergens meer pijn. Het was heerlijk om Maastricht binnen te rijden en nog een sprintje te trekken op de bisschopssingel. Bij Jules aangekomen stond de teller op 168. Ik reed dan ook via een omweg naar huis om op een dikke 170 Km uit te komen. Volgens mij het verst dat ik ooit gereden heb.

 

De teller bleef ditmaal staan op ongeveer 1383 Km. Het was wederom een top ervaring en een succesvolle tocht. Enige serieuze probleem onderweg was de kapotte derailleur van Jules, maar dat kun je niet voorzien. De Engelsen waren erg gastvrij en zeer gezellige en aardige mensen. Exmoor, Devon en Cornwall zijn ideaal om te fietsen met voor wie dat wil echt extreme hellingen. Verder was het vaak een schitterend landschap! De regen viel uiteindelijk ook reuze mee. Goed, het was meer dan Frankrijk maar zeker niet zoveel dat het stoort. We hebben immers enkele dagen schitterend zomers weer gehad. De volgende reis gaat naar… ?

Muziek: The Streets – Has it come to this?

5 reacties

  1. Supertof jongens. Keep it up 🙂

  2. Wat een super sportieve prestatie. Ben benieuwd waar de volgende uitdaging naar toe gaat!!!

  3. Sjiek jongens!

  4. wat een prachtig verhaal, van wat mij lijkt een heerlijke fietstocht van 2 vrienden die genoten hebben van het begin tot het eind. Ik heb de filmpjes gezien: chapeau voor de steile klimmen die jullie opgingen en boven kwamen. anke

  5. Hoezo kreeg je opmerkingen over je shirt, Frank? 😛

    Leuk verslag van een fantastische vakantie zo te zien! Toppie jongens!