Wie niet waagt…

» Geplaatst door op 22 apr 2014 in Hardlopen | 4 reacties

Start marathon Zeeuws-vlaanderen

Marathon #4, ditmaal die van Zeeuws-Vlaanderen. Rustig, mooi, vlak, natuur, sfeer, gemoedelijkheid… zomaar wat woorden die mijn keuze veroorzaakt had. 19 april moest het gebeuren.

Nee, de voorbereiding was verre van ideaal. In de laatste weken was ik er mentaal in ieder geval wel helemaal klaar voor en ook fysiek voelde ik mij toch redelijk goed. Ik bedacht me dat ik twee opties had: mijn beoogde tijd aanpassen en op safe richting een 3:05 of 3:10 gaan, of toch ‘gewoon’ voor die sub 3 uur gaan… Het werd dat laatste. De wind leek redelijk gunstig en wie weet had ik een topdag. Mocht ik me opblazen zou ik daar vrede mee hebben, wie niet waagt die niet wint!

Gelukkig konden Selina en ik op vrijdagavond al terecht in Terneuzen, nogmaals dank Andrea! Ik wou mij natuurlijk niet verslapen ofzo… Fit kwam ik uiteindelijk met de lopersbus in Hulst terecht waar we een dik uur tijd hadden. De sfeer was gemoedelijk en vlak voor 11:00 werd er rustig verzameld in het startvak.

Ilonka op de bagagedrager. Foto ZieZeelandDe eerste kilometers waren soms wat smal maar het veld werd al flink uiteen getrokken. Ik had het schema voor 2:58 bij me, ambitieus maar ik had er toch vertrouwen in. Na een paar kilometer kwam de eerste vrouw in zicht. Ilonka van den Hengel was veruit de sterkste en stevende nu al af op een parcoursrecord. Ik kwam langszij en vroeg naar haar plannen. Onder de 3 uur was ze niet van plan, maar ze haakte wel aan.

Kilometers liepen we samen, verder was er niet echt iemand in de buurt. We liepen rond de 30e plek, prima dus! Het tempo zakte een klein beetje maar dat mocht, ik had in het begin iets te hard gelopen. Na 17 Km moest het gas er toch weer wat op en viel er snel een gat met Ilonka. Ik haalde wat mensen in en zag tot mijn genoegen dat ik halverwege in 1:29 doorkwam. Beter op schema kon niet en ik voelde mij nog prima. Ik probeerde de ontspanning zo lang mogelijk erin te houden en de kilometers aan elkaar te rijgen.

Ik draaide de Provinciale weg op en daar stond de wind pal op de snufferd. Dit was wel even doorbijten, ik zal helemaal alleen. Ik wist dat snel de Axelsche Kreek zou volgen waar Selina mij zou opwachten met de fiets. Nu was het nog ‘alleen maar’ richting Spui en daarna Terneuzen. Toeval of niet, eer Selina naast me begon te fietsen kwam er ook een steekje in mijn zij, eentje die je wel vaker hebt tijdens het sporten, maar meestal op het begin… Ik probeerde de bekende trucjes om dit te verhelpen, maar het leek niet te werken.

De pijn werd erger en nu was het mijn hele buik die aan het verkrampen was. Had ik iets verkeerds gegeten? Uiteindelijk werd het té erg, ik kon niet meer rennen en moest wandelen om zo mijn buik rust te geven en de spieren wat te rekken. Ik hoopte dat ik hierdoor zou opknappen maar het had helaas niet veel zin, na een kilometer kon ik weer wandelen. Dit kon nog wel eens een lange 10 kilometer worden… Ik wachtte op Ilonka in de hoop dat ik weer kon aanpikken, maar dat bleek al snel een illusie.

Finish, whoopsDe benen voelde nog prima aan, maar mijn maag begon zich om te draaien. Het moet eruit dacht ik… Vinger in de keel en een substantie in de kleur van mijn schoenen kwam eruit. Weer rennen, even later weer wandelen, het ging zo maar door. Nog 5 Km, inmiddels al in Terneuzen. Ik werd inmiddels vele malen ingehaald. Wederom maar eens mijn vingers gebruiken. Het duurde ontzettend lang, maar uiteindelijk liep ik langs de zee en was het nog maar een klein stukje richting Markt. Ik moest nu vaker wandelen omdat de kramp niet te houden was, andere lopers spoorden me niet-wetend aan om door te rennen.

Zo vlak voor de Markt toch maar weer een drafje opzetten om in ieder geval fatsoenlijk over de streep te komen. 3:15:24 was het resultaat. Achja, kan gebeuren… Ik ben in ieder geval dat ik hem heb uitgelopen en dat mijn benen super voelden. De eerste 28 Km gingen zeer gesmeerd en uiteindelijk waren het ook niet de benen die er de brui aan gaven. Ik kijk al uit naar de volgende keer!

Muziek: Steven Wilson – Like Dust I Have Cleared From My Eye

WedstrijdMarathon Zeeuws-vlaanderen
Datum19-04-2014
Afstand42,20
Uitslag03:15:24
Km/u12,96
/Km4:38
Deelnemers539
Plaats54
Categorie24

4 reacties

  1. Balen van die maag krampen! Eerste helft liep je sterk, dank nog voor je (niet al te brede… ;)) rug om achter te schuilen!

  2. ha die Frank, Prima verslag, maar idd ontzettend jammer van je buikkrampen. Wat voor kleur schoenen heb je trouwens. Geel/groen of groen/geel:). De eindtijd is toch eigenlijk helemaal niet slecht, als ik hoor dat je toch vaker bent moeten gaan lopen.
    Wat denk je zelf, iets verkeerds gegeten of toch te hard in het begin? Of iets anders………….
    Capeau huur, gr: Anke

  3. ha die Frank, Prima verslag, maar idd ontzettend jammer van je buikkrampen. Wat voor kleur schoenen heb je trouwens. Geel/groen of groen/geel:). De eindtijd is toch eigenlijk helemaal niet slecht, als ik hoor dat je toch vaker bent moeten gaan lopen.
    Wat denk je zelf, iets verkeerds gegeten of toch te hard in het begin? Of iets anders………….
    Capeau huur, gr: Anke

  4. Frank, ik vind het weer top!
    Volgende keer zonder problemen onder de 3!

    Gr Mar