Twee weken na de Venloop zit ik nog steeds goed in mijn vel wat lopen betreft. Wat is er beter dan de goold old Treechloop om dit vast te houden.
Met Monica tref ik een hoop bekenden in de altijd gezellige treech sfeer. Twee jaar geleden liep ik de korte afstand, maar de lange is alweer 9 jaar geleden, veel te lang. Ik ken het parcours natuurlijk wel nog op mijn duimpje en ik besluit ditmaal om eens heel rustig het eerste stuk tot de klim te doen. Ik wil vandaag niet het onderste uit de kan halen maar vooral genieten.
De eerste kilometers keuvel ik wat met Bas en Bassie, totdat de klim in Klein-Ternaaien begint. Ooit vloog ik hier altijd naar boven, nu nog paar kilootjes te zwaar en ik besef me dat ik al jaren eigenlijk geen fatsoenlijke heuveltraining heb gedaan. Toch iets voor de komende tijd om aan te werken.
Er zijn geen groepjes en het is ieder voor zich. Boven voel ik me nog redelijk fris en ik probeer geleidelijk het tempo op te voeren. Wat blijft het mooi lopen hier, ik kom er nu veel te weinig. Na het ENCI bos wordt het toch wat pittiger maar ik weet dat we bijna de Zonneberg mogen afvliegen. Ik haal nog wat lopers in, mede door een aardige eindsprint.
Voldaan kan ik deze middag van Parijs – Roubaix genieten.
Muziek: Spinvis – Wespen op de appeltaart
Reacties
Nog geen reacties.