Zondag waaide het zo hard dat ik niet naar Hasselt wilde gaan voor de 10km. Over drie weken is de Treechloop, m.i. een van de mooiste wedstrijden. Gisteren dacht ik, laat ik hem maar eens lopen om te zien waar ik momenteel sta. Ik besloot om stevig te lopen, maar niet helemaal voluit. Dit keer met een muziekje op, wat ik de laatste tijd weer eens vaker doe. Het is toch fijn gezelschap als je alleen loopt 🙂

Het begin vind ik het moeilijkste. Een lang recht stuk van 3km langs de ENCI en richting de sluis van Ternaaien. Het is lastig om niet het tempo te laten inzakken, maar ook niet te hard van stapel te lopen. Aansluitend loop je namelijk een flink stuk steil bergop, toch wel een van de pittigste klimmetjes in de buurt. Hier is het zeer geconcentreerd lopen aangezien het pad bezaaid ligt met keien.

Eenmaal boven zit het moeilijkste deel erop. Hier heb ik altijd het gevoel dat ik ‘er bijna ben’ terwijl nog een stuk of 7 kilometers komen. Op het plateau van Caestert wachtte mij een verrassing. Een stuk of 5 bomen lagen dwars op het pad. De wind had blijkbaar flink huisgehouden zondag, het lag bezaaid met takken. Een enkele keer kon ik springend nog wel passeren, maar vaak moest ik toch stoppen om goed te kijken waar ik over de boom kwam.

Had ik de Observant willen meepakken, dan was dat niet gegaan vandaag. Twee enorme bomen versperde de weg, waar ik absoluut niet overheen was gekomen. Vanaf hier is het echt genieten met het uitzicht over Kanne. Vooral als de zon net onder gaat en de lampjes verschijnen is het een prachtig gezicht, met de nieuwe brug erbij. Ook bij de duivelsgrot heb je een mooie doorkijk het dal in (waar het overigens goed sleeën is als er sneeuw ligt). Vanaf de beklimming tot nu was ik nog niemand tegengekomen, het was heerlijk rustig.

Daarna volgt het ENCI bos, dat ik inmiddels als mijn broekzak ken. Ook hier veel takken, maar veelal kleine exemplaren. Er lagen grote bomen om, maar niet op het pad gelukkig. Aangekomen bij de parkeerplaats van de St.Pietersberg is het echt nog maar een stukje. Bij de Zonneberg kwam ik eindelijk iemand tegen, een hardloper. Richting Slavante volgden er nog twee. Onderaan is het nog maar een recht stuk van 1 kilometer waar je lekker kunt doortrekken naar de finish.

Ik had onderweg niet op mijn klokje gekeken en kwam binnen in minder dan 49 minuten, maar een minuut langzamer dan mijn PR van vorig jaar! Gezien het feit dat het een training was en ik veel last had van de bomen ben ik zeer tevreden 🙂 Nog 3 weken om de vorm nog bij te schaven!

Zondag ga ik wellicht de Westzipfellauf lopen in Selfkant (DE). Aangezien ik daarna nog een lange nacht moet overleven sla ik de halve marathon dit keer over.